Na een heerlijke vakantie is het college vorige week, uitgerust en fris weer gestart. Voor mij een heel bijzondere start want sinds 14 augustus heb ik er een nieuwe status bij: die van oma!

Oma!

Ik ben op 14 augustus oma geworden van een prachtige, gezonde kleindochter. Mijn oudste zoon, ooit zelf een kleine, en natuurlijk toen de mooiste, baby is nu vader. Op zijn geboorte kaartje stond de tekst: “ zo gewoon en toch zo bijzonder. Zo alledaags maar steeds weer een wonder”.

En een wonder blijft het! Wat zo’n klein, afhankelijk wezentje al niet met je doet! Al mijn oma-hormonen zijn in opperste staat van vertedering en ik ben hopeloos verliefd op dit kleine wondertje. Vanaf nu is de uitdaging om een balans te vinden tussen werk en oma-zijn.

De eerste week was dat nog moeilijk; het oma-zijn won. Gelukkig was dat nog een rustige week zodat ik lekker 2 dagen oma-verlof kon nemen.

Werkbezoek

Dat is deze week wel anders! De agenda loopt weer goed vol met overleggen, vergaderen, bijeenkomsten en werkbezoeken. De  laatste twee zijn natuurlijk het leukste maar elke bijeenkomst en elk werkbezoek heeft een goede voorbereiding nodig.

Zo ga ik deze week op bezoek bij de Trompet: een Werkbedrijf van IJmond Werkt! waar actieve en goed gemotiveerde mensen binnen een beschermde omgeving werken aan montage en verpakken van diverse artikelen. Met  de andere wethouders uit de IJmond laat ik mij graag informeren over de manier waarop dit bedrijf omgaat met  werknemers die moeite hebben met lezen en schrijven en daardoor laaggeletterd zijn.

Taalondersteuning

Bij de Trompet is, als project vanuit het Taalakkoord, Nel Groen actief als taalexpert om taalondersteuning te bieden aan mensen voor wie lezen en schrijven niet vanzelfsprekend goed gaat. Daarvoor is de eerste, belangrijkste stap, om mensen te overtuigen dat zij zich daar niet voor hoeven te schamen. Eenmaal overtuigd heeft Nel een passend aanbod voor iedereen.

Een belangrijk speerpunt voor mij is om laaggeletterdheid aan te pakken en mensen een stapje verder te helpen.  Ik ben dan ook oprecht benieuwd wat dit project tot nu toe heeft gebracht.

En zo begint de balans toch te komen! Met de komst van de kleindochter is mijn motivatie om me in te zetten voor “Iedereen doet mee in Velsen” nog groter geworden.

Wat zo’n klein, afhankelijk wezentje al niet met je doet.

Foto: https://www.flickr.com/photos/janestarz/