Hoe pak je je leven weer op na 23 dagen aan de beademing te hebben gelegen door Covid -19? Ik ga het horen van mevrouw Alci. Zij verblijft tijdelijk in Verpleeghuis Velserduin om te revalideren na corona.

Het Praathuis

Vooraf krijg ik instructies waar en hoe ik mij kan melden: bij de ingang van het Praathuis. Een gezellig ingerichte ruimte waar je via een glazen wand contact met elkaar hebt. Microfoons en boxen zorgen voor een zo realistisch mogelijk geluid.

Als ik met een bos bloemen naar binnen ga zit mevrouw Alci aan de andere kant van de glazen wand al te wachten. Voor mij staat een kop koffie klaar.

 

Schrijnend bewijs

Het valt mij op hoe sterk mevrouw er uit ziet. Alleen een litteken naast haar mond van de beademingsslang is het schrijnende bewijs van de zware tijd die zij heeft doorstaan.

Die tijd begint op 23 maart als mevrouw in het ziekenhuis wordt opgenomen met corona.

5 Weken ziekenhuis, waarvan 23 dagen in coma op de IC, en 6 weken revalidatie later vertelt  ze mij  haar verhaal.

 

Leven en dood

Haar innerlijke kracht, zo vertelt zij mij, heeft haar leven gered. Toen het echt heel slecht met haar ging, werd haar dochter gevraagd  hoe het verder moest; stoppen of doorgaan met behandelen. Haar dochter heeft de artsen meegegeven dat zij er vertrouwen in heeft dat haar moeder het gaat redden. Dus doorgaan met de beademing. Als ik dit hoor word ik even stil…de lijn tussen leven en dood wordt dan wel angstig dun.

 

De weg naar herstel

Totaal verzwakt wordt zij opgenomen op de revalidatie afdeling van Velserduin. En dan begint voor haar de lange weg naar herstel. Eerst nog maar 2 stapjes kunnen lopen en nog geen kopje op kunnen tillen.

Samen met de fysiotherapeute en (revalidatie)verpleegkundige uitzoeken wat het beste werkt want niemand heeft hier ervaring mee.

 

Naar huis

Dinsdag mag zij naar huis en dat dankt zij onder andere aan de geweldige mensen van de verpleging en revalidatie. Vol lof spreekt zij over de manier waarop ze is opgevangen en hoe zij beetje bij beetje weer kracht in haar spieren krijgt. Het geduld, de genegenheid en ook het plezier heeft haar goed gedaan. Want, zo zegt ze, naast huilen wordt er ook gelachen op de revalidatie afdeling.

 

Ik ben onder de indruk van dit gesprek. Door het hele verhaal heen klinkt de dankbaarheid van mevrouw dat zij de ziekte heeft overleefd. En ook dat er na corona nog een lange, zware weg naar herstel wacht. Dat mag niet onderschat worden! Dus plant ik de woorden van mevrouw Alci. goed in mijn hoofd: “ niemand mag deze verschrikkelijke ziekte krijgen; houd je aan de maatregelen”.