Ondanks een toenemende erkenning voor LHBTI-ers is Coming Out Day nog steeds een moeilijke dag. Dit blijkt uit onderzoeken, verhalen en statistieken.

‘Sociale acceptatie begint bij je zelf’

Mijn eigen ervaringen in de omgang met jonge LHBTI-ers ligt in de tijd dat ik docent was op het MBO. Ogenschijnlijk wordt daar ontspannen mee omgegaan door de leerlingen en toch kan dat een valkuil zijn. Weten we wel goed wat er in iemand omgaat als hij of zij bezig is met zoiets  fundamenteels als het ontdekken van een eigen identiteit? En die dan ook nog afwijkt van de meeste leeftijdgenoten? Zijn leerkrachten hier wel voldoende op voorbereid?

Zaterdag zat ik met Splinter Chabot, Barrie Stevens en Youss Belhkrouf  op het toneel van onze Stadsschouwburg. Belangrijke mannen voor LHBTI-ers omdat zij het aandurven openhartig over hun geaardheid te praten.

Wat een leuke en leerzame middag! Eerlijke, ontroerende verhalen van Barrie, Splinter en Youss. Ik vind het stoer dat zij zo openlijk met ons hun persoonlijke verhaal delen.

Zij gaven onder andere ook aan dat ouders een belangrijke rol hebben gespeeld  bij het uitkomen van hun geaardheid.

Ook de vragen van het publiek waren leerzaam. Zoals de vraag: wat kan je als ouders doen als je denkt dat je kind een andere seksuele geaardheid heeft.

Splinter gaf daar een mooi antwoord op: 'soms is een kind er nog niet aan toe om er over te praten. Doe het dan op een indirecte manier. Bijvoorbeeld door een brief te schrijven en in zijn/haar kamer neer te leggen'.

Ik  realiseer me dat wat voor mij zo gewoon is, voor velen nog lang niet vanzelfsprekend is: de erkenning voor wie je bent, ongeacht geaardheid, kleur of religie. En, belangrijk wat onze gasten ook uitstraalden: sociale acceptatie begint bij jezelf.